IJs heb je in verschillende soorten en smaken. Toch is het veganistische ijs van Professor Grunschnabel wel een vreemde eend in de bijt. Het is zuiver plantaardig en dus milieuvriendelijker dan gewoon ijs. Maar kan ijs eigenlijk wel milieuvriendelijk zijn?

Professor Grunschnabel is een mythisch figuur, een ijsmaker die “verfijnde, vaak exotische smaakcombinaties” omtovert tot fruitig ijs. Daarnaast maakt hij gebruik van de “fluweelzachte plantaardige melkvervanger” kokosmelk. Dit heeft geleid tot een scala aan spannende ijssmaken.

Claim

Deze professor maakt veganistisch ijs. Pepijn Ornstein, woordvoerder van de professor, beweert dat veganistisch ijs lichter op de maag is en ook lichter voor de planeet. Zoals de professor zelf zegt: koeienmelk is voor kalfjes, niet voor mensen.

Hoe zit het precies?

Het ijs van Professor Grunschnabel wordt gemaakt in een ijsfabriekje in Alkmaar en komt dus van relatief dichtbij. Het duurzame aspect van Grunschnabel-ijs zit ’m verder in de ingrediënten: de productie van kokosmelk is een stuk minder vervuilend dan de productie van gewone melk. De bakjes ijs hebben bovendien een verfrissend korte ingrediëntenlijst. Neem het kokos-bananenijs met de exotische naam Banana Bahiana bijvoorbeeld. Naast wat plantaardige stabilisatoren, bevat het bakje vooral water, suiker, kokosmelk en verse banaan. Geen lijst met E-nummers of kleur- en smaakstoffen dus. Grunschnabel-ijs bevat bovendien geen lactose, gluten of soja en is geschikt voor mensen die kosjer of halal eten.

Met de eerste ijscowagen op zonne-energie heeft Grunschnabel een leuke gimmick.

Het nadeel van het gebruik van kokosmelk, exotische vruchten en specerijen is natuurlijk wel dat deze ingrediënten moeten worden ingevlogen of verscheept van andere continenten. IJs maken kost bovendien veel energie, omdat de ingrediënten eerst moeten worden opgewarmd en dan afgekoeld. Dat geeft Ornstein ook toe. Met de eerste ijscowagen op zonne-energie heeft Grunschnabel dan wel weer een leuke gimmick.

Genoeg geleuterd, tijd om te proeven! Bij Wereldburgers in Groningen verkopen ze het geheimzinnige ijs. De kaart is een overdonderend discofestijn met vijftien smaken, maar ze blijken lang niet allemaal verkrijgbaar. We settelen ons op het terras in de zon met de Mama Mango Maracuja (de klassieker) en de Banana Bahiana.

Oordeel

De Mama Mango Maracuja (MMM!) is een schuimig sorbetijsje dat behoorlijk zoet is. De maracujasmaak is vrij prominent, en er zitten veel pitjes van deze vrucht in. Je ziet dat het echt en vers is, maar eigenlijk zijn die pitjes niet zo lekker. De stukjes mango zijn wel fijn om tegen te komen. Al met al is de MMM een ijsje dat helemaal niet zo alternatief smaakt, maar waar je wel een moord voor pleegt op een zomerse dag.

De Banana Bahiana is zwaar en stevig in vergelijking met de Mama Mango Maracuja. De verwachte Haribo-bananensmaak blijft uit. Gelukkig. Wat je wel proeft: licht kanelig, mild ijs met een duidelijke toon van gepureerde banaan. Heel natuurlijk. Het is geen kopie van roomijs, maar wel romig. Ook zeer geschikt om een toetje mee af te maken.

Maar hoe zit het met het “groene” gehalte? Tja, ijs produceren slurpt nou eenmaal energie. En verse mango’s haal je niet uit je eigen moestuin. Maar ijs eten we toch wel als het kwik eenmaal stijgt. Grunschnabel-ijs biedt dan een oprecht en lekker plantaardig alternatief voor mainstream zuivelijs. Met zijn uitdagende smaken heeft Ornstein bovendien een product neergezet dat nog wel een aantal jaar mee kan. Iedereen — veganist of niet — is toch nieuwsgierig naar smaken als Siam Horapa Coco, Kyoto Murasaki of Reinette d’Or Amandes? Wellicht krijgt Grunschnabel de gemiddelde melkslurper zelfs wel aan het veganistische ijs. Ondertussen doet de Professor mensen met een allergie of dieet ook nog eens een geweldig plezier.